«Μετά την απώλεια της όρασής μου, είχα δύο επιλογές. Η μία, να καθίσω και να κλαίω τη μοίρα μου· η άλλη, να παλέψω να σταθώ στα πόδια μου. Μην ξεχνάς ότι γνωρίζω τα σχήματα, τα χρώματα, τους ανθρώπους, γιατί, όπως ξέρεις, τυφλώθηκα ολοκληρωτικά δέκα χρονών. Έτσι, λοιπόν, αγωνίστηκα πολύ για να καταφέρω να περπατάω με άνεση στους δρόμους μόνος μου ή να ζω την κάθε στιγμή σαν να μην είχα χάσει ποτέ το φως μου. Όλα αυτά τα χρόνια, εκείνο που πάλεψα με νύχια και με δόντια να κρατήσω είναι η αξιοπρέπειά μου, κι αυτό πιστεύω πως είναι η σπουδαιότερη αξία στη ζωή, φίλε μου».