Η ζωή του ήταν κρεμασμένη σε ικρίωμα, κι αυτός, ο Δομήνικος Καραφουλίδης, τη στραγγάλιζε καθημερινά. Ήταν ταυτόχρονα θεατής και πρωταγωνιστής της ανεπάρκειας, της δειλίας και της υπεροψίας του. Ιδίως αυτή ήταν που κανοναρχούσε στη ζωή του. Αυτή τον εμπόδιζε να δει τη ζωή ξεκάθαρα. Έφταιγαν γι’ αυτό τα παραμορφωτικά κάτοπτρα που τον είχε βοηθήσει να στήσει γύρω του η γιαγιά του. Πίστευε πως θα γίνει ο Άρχων του Κόσμου και τις άγρυπνες ώρες του μεθυσιού και του ξεσαλώματος κατάστρωνε σχέδια για το πώς θα κυβερνήσει τον πλανήτη.